Wie mij jaren lang niet gezien heeft en zou vragen naar mijn baan zou van verbazing van z’n stoel vallen. Ik ben namelijk jarenlang bang geweest om de telefoon op te nemen. Een pizza bestellen deed ik al niet want ik vond het vreselijk dat je iemand niet kon zien. Dus als ik zou vertellen dat ik zo’n 50x per dag de telefoon opneem, vragen en lastige klanten beantwoord en dat ook nog zonder enige moeite, dan zou ik er echt niet raar van op kijken als diegene verbaasd zou zijn.
Toen ik ging solliciteren en ik hoorde wat ik moest doen kreeg ik al de kriebels over m’n lijf. De hele dag de telefoon opnemen? Dat stond niet in de vacature! Maar het is wel de taak waar je het meeste mee bezig bent op een dag. Soms dan is het echt “hotline” op m’n werk en staan er 3 mensen in de wacht. Iets waar ik op het begin niet over na durfde te denken want hoe kun je nou iemand onderbreken in z’n verhaal om iemand anders in de wacht te zetten. De eerste keer bellen vond ik dan ook doodeng. Mijn collega Maikel luisterde alles mee en ik was als de dood dat ik iets verkeerds ging zeggen of doen. En ja ik zeg wel eens iets doms (bijvoorbeeld: graag gedaan! voordat ze bedankt gezegd hebben) maar who cares? Die mensen zien jou niet, ze zien niet dat je rood word of ongemakkelijk op je stoel zit te wiebelen dus het maakt me helemaal niet meer uit.
Het toppunt van mijn “gewenning” van de telefoon opnemen was toch wel vandaag. Ik had een ontzettend boze klant aan de telefoon, die ik zo netjes mogelijk probeerde te helpen. Iets wat me altijd zo ontzettend zenuwachtig maakte, maar vandaag zat ik tijdens het gesprek bloemetjes te tekenen op mijn notitieblok. Iets wat toch wel aangeeft dat ik compleet op m’n gemak ben, zelfs als ik een boze klant aan de telefoon heb. Die klant moest eens weten hihi…
Saskia (2)
Shanti (2)
Sharr2403 (2)
Alicia (1)
amethyst (1)
Goed van je dat je dat nu wel kan!
[Reply]
Zo zie je maar weer, gewoon een kwestie van doen! Ik vond het aan het begin ook maar niets als doktersassistente; “wist ik er wel genoeg vanaf, bv ziektebeeld?” en “klink ik niet raar, kinderachtig”… Maar op den duur geeft het je juist zelfvertrouwen! Wel een beetje jammer dat ik thuis moeite had met opnemen van de tel, dan wilde ik altijd zeggen “met de praktijk van”..uhhh..”hoi met annet”.. Dat zal je vast wel herkennen!
[Reply]
dat klinkt heel erg bekend!!
wel grappig haha zulke momenten met boze klanten aan de telefoon terwijl je zelf bijvoorbeeld bloementjes zit te tekenen, de klant hoopt doordat ze boos aan de tel. zit te schreeuwen dat jij dan nog EXTRA je best gaat doen.. uhm yeah right
[Reply]
Ik ben daar ook niet zo van, al dat telefoneren! Maar het lijkt me altijd wel een leuke baan haha.. Maar gelukkig dat het nu zo goed gaat! En zoals je zegt; ze weten niet wie je bent of wat je doet als er iets mis gaat!
Liefs
[Reply]
Dat is dan idd wel het bewijs dat je er helemaal overheen bent! Goed joh!
[Reply]
gehehe.. klinkt iets te bekend. Gelukkig heb ik er nu ook steeds minder moeite mee. Mocht je via je werkgever geen telefooncursus doen? Mocht ik bij een volgende baan vaker moeten telefoneren wil ik ook graag zo’n cursus. Lijkt me wel zo prettig..
[Reply]
Je kunt alleen maar trots zijn op jezelf!!
Angsten overwinnen is heel dapper en je hebt het zelf gedaan!
[Reply]
Je groeit helemaal in je werk!
[Reply]
Lekker is dat he, als je eindelijk na jaren over die akelig grens hebt durven heen te stappen. Geef jezelf maar een schouder klopje!
[Reply]
Hallo
Leuk om weer iets van je te lezen. En dat graag gedaan zeggen ken ik wel. Dat is gewoon een gewoonte. Net als dat ik prive ergens naar toe moet bellen ik al snel wil zeggen met Hetty van ….
Groetjes Hetty
[Reply]
Dat is knap van je
[Reply]
Klinkt erg bekend, maar ik ben er ook zo overheen gekomen
Goed gedaan meid!
[Reply]
Haha ik haat bellen! Dus zeker respect dat je sowieso de baan nog wilde
[Reply]
Hey Veronica,
Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat zo’n spontaan persoon als jij de telefoon niet zou durven opnemen
. Zelf hou ik totaal niet van telefoneren met vreemden en ik neem dan ook alleen op als ik een nummer herken. Komt ook door mijn angstoornis. Tijdens het telefoneren ben ik snel afgeleid, ook omdat ik iemand niet zie en daardoor is de drempel om te telefoneren heel groot voor mij. Ik zeg altijd tegen mensen dat ik niet zo’n beller ben 
. Gelukkig kan tegenwoordig bijna alles met de mail, zelfs afspraken met met b.v. de tandarts 
. Maar goed van jou dat je over je angst heen bent!
Groetjes, Marianne
[Reply]