Bye bye luchtmacht, voor mij gaat het hele gebeuren niet door. Niet omdat het niet van hen mag, zij willen mij heel graag hebben maar de arbeidsvoorwaarden vallen me toch te zwaar en dat zie ik niet helemaal zitten.
Allereerst is de kans groot dat ik niet in mijn gekozen plaatsen (Volkel of Gilze-Rijen) kom te zitten, maar ik kan net zo goed in Amsterdam of Leeuwarden geplaatst worden. Daar zit je dan 5 dagen per week alleen op een kamer met alleen maar collega’s. Ik vind leuk werk belangrijk maar je bent al veel uren bij je collega’s en dan moet je je vrije uurtjes in de avond daar ook nog mee gaan besteden en dan zie je je geliefde (en later eventueel kinderen) ook alleen maar in het weekend. Dat vind ik gewoon te weinig, ik wil ‘s avonds gewoon naar huis kunnen gaan, mijn eigen plekje en mijn vriend/man kinderen, ik wil mijn dagen niet slijten op een kamer.
Dan 2, je hebt verschillende afdelingen bij de functie luchtverkeersleider. Ik weet wat ik graag wil maar het is niet zeker dat je dat te doen krijgt. Nou zou ik het niet zo heel erg vinden als ik ergens anders geplaatst word, maar als je solliciteert op iets verwacht je toch wel dat je daar terecht komt. Maar dat is dus niet het geval het kan net zo goed zijn dat je op een afdeling geplaatst word wat jij nou net het minst leuke vind. Ik wil namelijk graag op de toren zodat je alles om je heen een beetje ziet gebeuren, maar je kan ook in “area” komen zitten en dan zit je misschien wel een hele dag in een bunker, zonder daglicht. En als er iets is waar ik fan van ben is het wel daglicht. Ik kan echt niet een hele dag zonder..
Dan nummer 3… Je kan uitgezonden worden.. Ja dat wist ik en ik wist dat dat lastig werd maar ik dacht ach je word uitgezonden in je functie dus dan is dat wel te doen. Maar dat is dus niet het geval. Je kan net zo goed gewoon als militair uitgezonden worden en het veld in moeten. Niet om te schieten hoor maar om mensen te helpen hun stad/dorp weer op te bouwen. En ik ga akkoord met het hele “uitzenden” gebeuren, het is niet leuk maar het hoort erbij. Maar dan wil ik wel in mijn functie als luchtverkeersleider en niet als militair.
Voor mij dus 3 punten waar ik enorm tegen aan hik en waardoor ik nu zeg: nee ik doe het niet. Aangezien deze punten zeker zijn dat het zo kan zijn ga ik dus maandag bellen om te vertellen dat ik met de keuring ophou. Ik keek er naar uit om de luchtmacht in te gaan maar niet zo. Dan kan ik beter nu zeggen dat ik het niet wil dan dat ik over een jaar denk: “dit wil ik niet”.
1x per jaar word hier in het dorp een dag georganiseerd voor verstandelijk gehandicapten waarbij zij mee mogen rijden met vrachtwagenchauffeurs. Een hele stoet aan vrachtwagens trekt dan door het dorp luid toeterend en zwaaiend naar de kijkers. Voor deze kinderen een hele ervaring en ik heb gehoord dat zij hier dan ook altijd erg naar uitkijken.
Deze stoet komt jaarlijks bij ons door de wijk en ik kan vanuit mijn raam zo meekijken naar de vrachtwagens. Je hoort ze vaak al van ver af aankomen en dan kan ik al meteen raden welke dag het is. Ik weet zelf nooit wanneer het is maar ik heb hem nog nooit gemist door de herrie die ik van een afstandje hoor. Ik vind het leuk dat ze dit soort dagen organiseren voor deze kinderen en ik vind het zelf ook erg leuk om naar te kijken zo’n stoet vrachtwagens die langs ons huis komt met flink lawaai!
Sorry voor mijn slechte filmkwaliteit, ik kan nog steeds niet stilzitten met camera haha…
Ik heb een baaldag, een rotdag en het begon zo eigenlijk helemaal niet. Ik had vanmorgen helemaal geen tegenzin om naar mijn werk te gaan en ging eigenlijk heel vrolijk naar mijn werk. Op mijn werk aangekomen hoefde ik geen headset op en vroegen ze of ik iemand die er net een dag werkte wilde helpen. Dus dat deed ik, na een kwartier tot een half uur werd ik weggeroepen want ze hadden iets anders voor mij. Ik werd naar een kantoortje gebracht waar ik even een paar vrachtbonnen op volgorde moest leggen. Ha! Leuk dacht ik even afwisseling..
Dat viel me vies tegen, echt heel erg vies tegen! Want nadat ik die stapel uitgezocht had kreeg ik nog een stapeltje. En toen ik na de pauze vroeg of ze mij nog nodig hadden kreeg ik nog 2 veel grotere stapels en het werd maar meer en meer. Ik werd er gek van! Ik wilde dit helemaal niet! Ik ben niet aangenomen om stomme klusjes op te knappen ik werk daar omdat ik order wil picken! In de pauze merkte iedereen al aan mijn humeur dat ik er weinig zin meer in had en dat dit echt niet het werk is voor mij. Het huilen stond me nader dan het lachen maar ze wilden wel graag dat ik het vandaag afmaakte. Een van mijn leidinggevende zou het wel doorgeven dat ze dit soort werk niet meer aan mij moeten geven maar ondertussen zat ik nog wel op een kantoortje met een chagrijnige vrouwenhater. Dat hij dat was hoorde ik pas naderhand van iemand, hij deed al heel onvriendelijk tegen mij de hele dag maar ik dacht dat het aan mij lag. Hij was de eerste man bij dit bedrijf die echt mega onaardig tegen mij deed en toen een collega naderhand vertelde dat hij homo was en getrouwd was met een man en zo tegen alle vrouwen deed wist ik al genoeg. Deze man kan niet met vrouwen omgaan, nog slechter dan de gemiddelde man.
Daarbij kwam ook nog dat mijn feestweek vandaag moet beginnen en dan kan ik sowieso al wat minder hebben. Na de pauze maakte ik nog een geintje met collega’s door ze bij de trap tegen te houden en toen kreeg ik van die lulhannes ook nog de wind van voren dat ik maar even normaal moest doen! Wat een zak was dat zeg bah!
Tegen de middag aan hoorde ik dat de mensen van mijn afdeling bijna klaar waren. Ik vroeg of het de bedoeling was dat ik tot het einde bleef of dat ik tegelijk met hen naar huis mocht en gelukkig mocht ik tegelijk met hen naar huis. Terwijl ik nog niet helemaal klaar was heb ik toch mijn spullen opgeruimd en tegen een andere collega gezegd dat ik klaar was. Ik ben gewoon terug gegaan naar mijn eigen afdeling en heb daar nog even mijn humeur opgekrikt met mijn leuke collega’s! Zij zijn precies de reden waarom ik het daar zo goed kan volhouden. En maandag ga ik gewoon orderpicken en geen administratieve kutklusjes doen want dan bel ik het uitzendbureau en dan doen zij er maar wat aan. Ik weiger vanaf nu om dat soort kloteklusjes te doen!
Ik merk dat ik mezelf de laatste tijd ana mensen irriteer die vrij snel hun oordeel klaar hebben over mensen. Tuurlijk, iedereen heeft wel eens een moment dat ie iets zegt wat eigenlijk een vooroordeel is, maar probeer het in ieder geval een kans te geven.
Van de week nog zoiets. Een Amerikaan (Jesse, ik vind het makkelijker iedereen bij naam te noemen)) ziet iets over het hoofd, waardoor een reachtruckchauffeur gelijk met zijn boze gezicht en vinger ergens naar wijst en begint te roepen (eigenlijk meer schreeuwen en commanderen!). Waarop ik vervolgens zeg dat je zoiets ook op een normale manier kan zeggen. Die man schud zijn hoofd en zegt: “Nee die domme Polen verstaan mij toch niet!” Waardoor ik meteen weer antwoord geef dat het geen Pool is maar een Amerikaan en dat je ook op een normale manier kunt vertellen dat hij iets niet ziet. Hij vond hem op een Pool lijken en toen vertelde ik hem dat je ook dingen kunt vragen aan mensen om te weten wie ze zijn en waar ze vandaan komen. Vreselijk vind ik dat, ik moet zeggen dat ik me de laatste tijd meer irriteer aan het gedrag van de Nederlanders dan dat ik mijzelf irriteer aan de buitenlanders. Zij zeuren tenminste niet zo en als ze dat doen dan altijd in hun eigen taal en versta ik het toch niet hehe Maar waar komen die vooroordelen toch vandaan? Waarom geven mensen elkaar geen kans?
Zoals ik al zei, ik snap het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit begrijpen. Ik geef iedereen een kans, of 2 als ze die nodig hebben en ik merk ook dat ik daardoor bij iedereen gewaardeerd word. Vorige week zei een collega nog tegen mij dat ik zo’n mooi karakter had en dat vond ik wel een enorm mooi compliment om te krijgen!
Het voordeel ervan is dat ik het daar echt wel naar mijn zin heb.
Saskia (2)
Shanti (2)
Sharr2403 (2)
Alicia (1)
amethyst (1)