Archive for the 'Personal' Category

I’m ok!

Ik kan na gister eindelijk zeggen dat ik geen pijn of extreme irritatie meer heb aan mijn ogen. Het ging gister zelfs zo goed dat ik soms gewoon vergat om mijn ogen te druppelen. En daar snakte ik soms gewoon naar. Ik heb het idee dat de afgelopen week een maand geduurd heeft en kan me niet voorstellen dat het nog “maar” 6 dagen geleden is dat ik aan mijn ogen geholpen ben. Voor mij duurde het een eeuwigheid.

Morgen mag ik weer terug voor controle en ik hoop dat ze gaan zeggen dat alles goed is en dat ik weer mag sporten. Met sporten bedoelen ze momenteel alleen nog even een individuele sport. Ik mag geen teamsport o.i.d. doen omdat de kans groot is dat iets mijn oog raakt. Handbal wedstrijden zitten er voorlopig dus ook niet in, en dat terwijl ik vandaag een toernooi had waar ik onwijs graag aan mee had willen doen. Waarschijnlijk mag ik weer mee doen als de binnen competitie weer begint.

Afgelopen vrijdag heb ik mijn auto opgehaald! Ik had hem 2 weken geleden gekocht bij een dealer hier in de buurt maar er moesten nog wat kleine dingetjes gemaakt worden, dus moest ik nog even wachten tot dat gemaakt was. Helaas hield de dealer zich niet aan de afspraak hij wilde de auto nog later afleveren. Toen heb ik mijn pa even een telefoontje laten plegen (heeft meestal meer invloed ik blijf zelf te netjes) en toen mocht ik hem alsnog vrijdag op komen halen.

Nou zal ik wel zo gek als een deur zijn maar het is echt mijn autootje en ik wil er ook echt iets van gaan maken zodat je ziet dat het mijn auto is. Ik ga er niks aan verbouwen ik laat hem gewoon origineel, maar ik wil in de binnenkant leuke dingen gaan doen. Zoals een hoes om het stuur, de koppelingspook en de handrem, een leuk knuffeltje of knikkend beestje op de hoedeplank maar ik heb ook ontzettend schattige dingen gezien voor om je spiegel op je raam of je dashboard. Nu moet ik wel rekening houden met de rode bekleding van mijn auto dus roze wordt een beetje een lastige kleur om te combineren, tenzij ik rood met roze combineer. Al rondkijkend op ebay kom ik echt de meest vreemde dingen tegen, waarvan ik nog nieteens wist dat ze bestonden. Hier even een extreem voorbeeld:

Dit wil ik dus niet! Ik ben niet van plan om van mijn auto een roze fluffy ding te maken. Maar een paar onderdelen ervan wil ik wel. Maar dan niet in deze kleurencombinatie. Ik heb dit namelijk ook gezien in andere kleuren. Het gaat voor mij nog een hele klus worden om er iets leuks van te maken. Aangezien er op ebay zo gruwelijk veel van dit soort spul te krijgen is. Nog een grappig voorbeeldje:

Stil

En toen was het stil op rovanice.nl. Na mijn ooglaserbehandeling van afgelopen maandag heb ik niet echt de behoefte gehad om achter mijn pc te zitten. Nu nog niet helemaal maar ik wilde toch even laten weten hoe het met me gaat.

Maandag om 15.00 uur ben ik geholpen. De behandeling op zich duurt echt maar heel kort. Per oog duurt het gemiddeld maar 5 minuten. Zo gezegd zo gedaan dus. Maar ik was zo zenuwachtig! Het engste aan de hele behandeling vind ik dat je alles ziet. Ik had een Lasik behandeling, daarbij maken ze een flapje van je hoornvlies, deze maken ze dan open en dan laseren ze. Dan doen ze het flapje weer terug. Zoals de vrouw van de kliniek al zei: het is pijnloos maar niet gevoelloos en dat was het ook echt niet. Je ziet, voelt en ruikt alles en ik vond het dan ook echt niet fijn om daar te liggen. Toen 1 oog gedaan was dacht ik nog: “mijn god nu moet de andere ook nog!” en ik weet nog dat de vrouw die mentale ondersteuning gaf aan me vroeg hoe het met me ging maar ik gewoon niet kon antwoorden, het feit dat ik alles had kunnen zien had vond ik echt shocking ze moest het nog eens vragen terwijl ze me aantikte voordat ik antwoord kon geven.

Ik probeerde bij het tweede oog maar aan andere dingen te denken en gelukkig was het zo voorbij. Daarna mocht ik overeind en na een controle van de chirurg mocht ik naar huis. Mam dacht dat ik stekeblind was en pakte me bij een arm om me te begeleiden hihi. Dat is niet zo je ziet echt nog wel wat maar gewoon wat waziger…

Eenmaal thuis hebben we meteen gedruppeld met de druppels die ik gekregen had en ben ik m’n bed in gekropen. Meerdere mensen, en de mensen van de kliniek, zeiden dat je het beste kon gaan slapen dan was het zo voorbij en “vanavond kon ik gewoon weer GTST kijken”. En omdat ik eigenlijk alleen maar positieve verhalen had gehoord stond ik er zo positief tegenover. Maar oh wat is het me tegengevallen. Ik heb zo’n pijn en irritatie gehad en de beelden van de operatie flitsten constant door m’n hoofd. Het was voor mij op dat moment een grote nachtmerrie en ik kon me ineens niet meer herinneren waarom ik deze beslissing gemaakt had. Gelukkig is mam super lief voor me geweest, heeft ze mijn ogen steeds gedruppeld kwam ze steeds kijken hoe het met me ging, nam ze paracetamolletjes mee en bracht ze me eten wat ik met m’n ogen dicht aan het opeten was!! Elke 2 uur kwam ze kijken en druppelen en gelukkig ging het per uur ook vooruit. Toen ik tegen 8en ‘s avonds eindelijk mijn ogen een beetje open kreeg zag ik al wel een stuk scherper maar de irritatie was nog zo erg. Om 10 uur heeft mam de laatste druppels in mijn ogen gedaan en ben ik als een blok in slaap gevallen. Om vervolgens de volgende ochtend om 8 uur pas weer wakker te worden.

‘s Ochtends deed mijn linkeroog nog zeer maar ik zag wel al een stuk scherper dan ik gewend was. Ik hoefde geen bril op te zetten en geen lenzen in te doen. Ik kon gewoon weer autorijden naar de kliniek voor controle en daar vonden ze het er allemaal super goed uit zien. Mijn zicht voor veraf is sterk verbeterd maar dichtbij zie ik ontzettend slecht. Waardoor ik op mijn werk niet echt kon focussen achter de pc. Dit verhaal typen is ook al een hele onderneming. Ik ben constant m’n ogen aan het scherpstellen. Ik heb de kliniek gebeld maar ze zeggen dat ik wat meer geduld moet hebben en dat ik moet beseffen dat ik een operatie heb gehad waarbij het herstel zeker een half jaar duurt. En de pijn aan mijn linkeroog is ook normaal, dat trekt ook nog weg.

Door alle positieve verhalen stond ik er veel te optimistisch in. Niemand heeft mij verteld dat je ogen zo gaan irriteren na de operatie, niemand heeft mij verteld dat je ogen zo’n pijn kunnen doen en dat je dagen na de operatie ook nog zoveel last kan hebben. Dus bij deze wil ik dat wél vertellen. Ik heb geen spijt van mijn beslissing maar ik ben met een heel verkeerd beeld hierin gestapt waardoor het me zo zwaar is gevallen. Het is voor iedereen verschillend, elk oog geneest en reageert anders.

Laseren

In het voorjaar van 2008 merkte ik dat de gras niet meer sprietjes was maar gewoon een groene vlakte, en kentekens waren ineens niet meer zo goed te lezen. Op school kon ik niet meer achteraan zitten want dan kon ik de rode letters op het bord zo slecht lezen en omdat ik dit eigenlijk pas vrij laat doorhad besloot ik pas in juni naar de opticien te gaan. Conclusie: mevrouw u heeft een bril nodig. Het was geen ernstige sterkte, gewoon -0,75 maar ik kon wel janken dat ik een bril moest.

Ik heb eerst een maand lenzen geprobeerd maar die rotdingen kon ik wel tegen het raam aan plakken, ellende ellende. Dus gewoon eigenwijs door blijven lopen en dan blijkt in oktober dat je toch maar een bril neemt. 3 maanden lang heb ik met dat klereding rondgelopen. Ik haatte het echt! En ik had ineens heel wat minder zelfvertrouwen, en dat zakte naarmate ik langer mijn bril droeg. Ineens was ik het beu en besloot ik weer naar de opticien te gaan. Weer ging ik voor de lenzen, na 3 verschillende uitgeprobeerd te hebben vond ik een setje waar ik geen irritaties van had. Wat bleek? Ik heb een latexallergie en dat zit verwerkt in lenzen, vandaar dat ik zolang die irritaties had.

Nu bijna 2 jaar verder ben ik ook mijn lenzen zat, en ik hoor zoveel goede fijne en gelukkige verhalen van oog laseroperaties. Dat ik de stap heb genomen dit ook te gaan doen. Als ik er aan denk dan krijg ik al de kriebels, want je ogen dat is eigenlijk hetgeen waar je alles mee doet. Bij het vooronderzoek van afgelopen zaterdag bleek dat ik geschikt ben voor de Lasik correctie. Ik was na het onderzoek wel wat ziek door de druppels die ze me gegeven hadden, daardoor werden mijn pupillen verwijd waardoor ik heel wazig zag en slecht tegen fel licht kon. Door de wazigheid werd ik misselijk en focussen kon ik ook niet meer. Gelukkig was dat na een paar uur uitgewerkt en zat ik ‘s avonds gewoon op mijn geplande feestje.

Vanaf afgelopen maandag mocht ik geen lenzen meer dragen, gevolg: de hele dag hoofdpijn want mijn bril is niet sterk genoeg. Ik ben kapot, gesloopt en voel me ellendig doordat ik de hele dag niet scherp kan zien, en dat moet ik nog volhouden tot maandag. Dan voel ik me waarschijnlijk nog ellendiger door de operatie, maar daarna zal alles beter worden. Ik kan niet wachten op de dag dat ik ‘s ochtends wakker wordt en ik gewoon scherp kan zien, zonder dat ik eerst die rotlenzen in moet brengen of mijn bril op moet zetten. Wat een uitvinding zeg! Nog 5 nachtjes….

Despedida!

Of even nog in het Nederlands: tot ziens! Want over een uurtje vertrek ik met de auto naar Eindhoven Airport, en om 10 voor half 6 vertrekt ons vliegtuig richting Alicante > Spanje!

Ik ga 12 dagen genieten van mooi weer, mooie mensen, een mooi land en mijn lieve vriendinnetje Nanette. Ik ga een duikcursus doen, op het strand liggen, winkelen en als het daar in de buurt mogelijk is wil ik ook nog gaan wakeboarden en Canyoning(en?). Dat laatste heeft Johan ook op zijn vakantie gedaan en lijkt me echt enorm vet!

Op 5 augustus keer ik weer huiswaarts en daar kijk ik stiekem ook heel erg naar uit want dan kan ik Johan weer in mijn armen sluiten. Donderdagavond en vrijdag zijn we lekker helemaal alleen samen want mijn moeder is ook een week op vakantie en mijn vader zit op de vrachtwagen. Dus waarschijnlijk zien jullie mij weer online in het weekend daarna…

Nos vemos gente querida !